Vrouwendag: Hoe ervaren transgenders de verschillen tussen mannen en vrouwen?

Love & Life

Vrouwendag: Hoe ervaren transgenders de verschillen tussen mannen en vrouwen?

Wat verandert er als je vroeger in een mannenlichaam en nu in een vrouwenlichaam door het leven gaat? Wij vroegen het aan Stephanie* (22), die als vrouw geboren werd in een mannenlichaam, en Daniel* (24), die als man geboren werd in een vrouwenlichaam.

Stephanie gaat sinds enkele jaren als een vrouw door het leven. Wij waren vooral benieuwd naar de verschillen die zij ervaart ten opzichte van vroeger.

Merk je een verschil in hoe mensen vroeger met je omgingen (als man) en hoe ze nu met je omgaan (als vrouw)?

“Dat is moeilijk te zeggen aangezien het in mijn geval ook sterk samenhangt met hoe ik me voel. Ik heb nu het gevoel dat ik gemakkelijker met mensen kan omgaan, maar dat is eerder een gevolg van mijn veranderde uiterlijk waardoor ik me beter in mijn vel voel.”

“Conversaties zijn uiteraard wel wat anders, omdat ik nu ook echte vrouwengesprekken voer en niet langer mannengesprekken. Maar dat is gewoon omdat ik nu tot een groep behoor die andere interesses heeft en over andere dingen praat. Het is niet dat ik vroeger of nu slechter behandeld wordt.”

Zijn er momenten geweest waarop je dacht: vroeger zou dit anders gelopen zijn?

“Ik let wel beter op als ik ‘s avonds buiten kom. Ik ben op dat gebied meer op mijn hoede, hoewel er nog nooit iets gebeurd is. Ik denk dat het gewoon de algemene boodschap van nut is dat vrouwen nu eenmaal moeten oppassen. Bovendien ben ik nu ook een stuk kwetsbaarder dan vroeger als het op pure spierkracht aankomt.”

Hoe reageerden je vrienden en familie toen je hen vertelde dat je als vrouw door het leven zou gaan?

“Om eerlijk te zijn heb ik het contact met zo goed als iedereen verbroken die ik al lang kende (van het middelbaar, n.v.d.r.). Ik zat zo diep in de put en zag niet in hoe iemand me nog zou ‘moeten’.  Aan de universiteit kenden enkele mensen me ook al, maar alleen gedurende mijn laatste jaar als man.”

“En omdat ik me nog steeds slecht voelde waren dat er niet veel. Degenen die me wél al kenden zijn gelukkig allemaal vrienden gebleven. Veel anderen heb ik pas leren kennen toen ik me beter in mijn vel voelde.”

“Mijn familie had het moeilijker, maar toen iedereen inzag dat ik me écht gelukkiger voelde en het ‘geen fase’ is, bleek het allemaal goed mee te vallen. In het algemeen was er eerst argwaan van mensen die het net wisten. Maar zodra ze inzien dat ik nog steeds dezelfde persoon ben maar dan gelukkiger, draaien ze bij.”

En op het gebied van relaties?

“Sinds ik me als vrouw voorstel ben ik nog niemand tegengekomen in het dagelijkse leven die me als potentieel lief heeft overwogen – en vice versa geldt hetzelfde. Misschien dat ik gewoon de juiste nog niet ben tegengekomen (lacht). Online heb ik ook al geprobeerd mensen te ontmoeten, maar zodra ik voor mijn verleden uitkom stopt het meestal.”

“Ik speel meestal open kaart, omdat mannen anders vaak het gevoel hebben dat je hen om de tuin leidt, dat het je motief was hen in de val te lokken of hen vragen te doen stellen bij hun eigen seksualiteit. Zelfs als met mij samen zijn niet betekent dat ze homoseksueel zijn.”

“Net als iedereen ben ik op het einde van de dag ook maar een gewoon iemand. Ik heb niet al die moeite gedaan met het risico mijn familie en vrienden te verliezen om daarna mannen in de val te kunnen lokken (lacht).”

Daniel gaat nu al enkele jaren als man door het leven en is daar terecht fier op.

Werd je – voor of tijdens je transformatie – ooit geconfronteerd op straat?

“Jazeker. Niet dat er echt expliciet opmerkingen werden gegeven over mijn billen of borsten, maar wel over mijn geslacht. Ik werd vroeger vaak aangesproken door vreemden met de vraag of ik een man of een vrouw ben. Dat vind ik gewoonweg heel onbeleefd, want daar heeft niemand iets mee te maken.”

Wat is het ergste dat je al hebt meegemaakt?

“Toen ik in het vijfde middelbaar zat, werd ik in de winkel aangesproken met de vraag of ik een jongen of een meisje was. Ik antwoordde dat ik een jongen ben, ook al had ik toen nog geen enkele operatie gehad. De persoon in kwestie raakte mijn borst aan en vroeg: “En wat is dit dan?”. Daar was ik echt even niet goed van.”

“Dat was zeker niet het enige incident, maar gelukkig heb ik nu geen last meer van zulke confrontaties. Of toch niet voor zover ik weet, want ik loop nu steeds met oortjes op straat (lacht).

Hoe reageerden je vrienden en familie op je transformatie?

“Mijn vrienden en familie steunen me door dik en dun. Iedereen reageert altijd heel positief, ik heb geen vrienden verloren en familieleden kijken me er niet anders door aan. Ik doe ook aan cosplay, en ook de vrienden die ik daar heb, begrijpen me volledig – al helpt het wel dat die voornamelijk tot de LGBT-crew behoren.”

Welke verschillen zie je ten opzichte van vroeger?

“Het enige dat ik mis aan ‘vrouw zijn’ zijn de wc’s. Een mannen-wc heeft meestal maar één hokje, waardoor ik langer moet wachten wanneer dat bezet is. Verder ben ik heel fier op de weg die ik heb afgelegd en waar ik nu sta – dit is wie ik wil zijn.”

*Stephanie en Daniel zijn schuilnamen om de anonimiteit van de vrouw en man in kwestie te waarborgen.

Naast Stephanie en Daniel zijn er nog heel wat andere transgenders om naar op te kijken.

6 transgenders om naar op te kijken

PS: NSMBL is er nu ook elke vrijdag in je mailbox.

Het is met kattengifkes. En Blandy, die ook.