Love & Life 1 jan 2019 Julie

Dagboek van een introverte dater #16: Een compliment in het Russisch

Julie is 23, single én zou nooit online een lief zoeken. Tot ze Tinder installeerde. Met een voorliefde voor mannen in een mooi wit hemd en flauwe woordspelingen baant ze zich een weg door de dating-jungle én ze neemt jou mee.

Al snel beginnen de mysterieuze man en ik op het feestje te praten en JA DAMES EN HEREN, JULIE HAD TOUCHE. In het echte leven zelfs, niet gewoon op Tinder. Toen we nog in een hoopje bij elkaar stonden begonnen we al wat te praten, toen we met zijn allen gingen zitten schoof hij zelfs een stoel voor mij van tafel (subtiel naast de plek waar hij zelf ging zitten). Zo’n gentleman move zou Mr. Red nooit gemaakt hebben. En dat alles gebeurde terwijl ik deze mysterieuze man nog maar een uur kende.

Ik begon over mijn talenstudies, hij zei dat hij een mondje Russisch sprak. Dat moest hij uiteraard van mij bewijzen en ik luisterde geïnteresseerd. “En wat heb je nu precies gezegd?”, vroeg ik hem. “Ik heb je een compliment gegeven”, antwoordde hij.

introverte dater

Alle sirenes in mijn hoofd gingen af, paniek tot en met. Play it cool, Julie. Het eerste wat ik denk als ik een man zie die ik aantrekkelijk vind: hij is out of my league. Als hij dan een compliment geeft of duidelijk maakt dat hij me wil leren kennen, blokkeer ik volledig. Waarom zou hij met mij praten wanneer er zoveel mooiere meisjes rondom ons zijn?

“Oh, dankjewel, dankjewel”, mompelde ik. “Ik heb nog steeds geen idee wat je precies gezegd hebt, maar als het een compliment is: dankjewel.”

“Ik zei dat je mooi bent.” Doorheen de avond bleef het flirterige regelmatig terugkeren. Hij probeerde er ook duidelijk achter te komen of ik een lief heb. Opnieuw paniek. Hij vroeg of mijn vriend mijn lief was. Snel legde ik uit dat hij mijn enige vriend hier aanwezig is, maar dat het niet meer dan dat is.

introverte dater

Ik zei hem dat ik single ben, maar op zo’n manier dat het leek alsof ik niet op zoek ben. Geloof me: die scene heb ik achteraf al honderd keer opnieuw afgespeeld met een beter antwoord.

Wat me opviel is hoe vaak hij per ongeluk mijn arm aanraakte. Mocht de Joepie nog bestaan dan zou die toch zeker zeggen dat dat een teken is dat hij me leuk vindt? De tijd vloog en voor ik het goed en wel besefte was de avond om. We namen afscheid zonder gegevens uit te wisselen.

Ik hoopte dat hij me via onze gemeenschappelijke vriend op Facebook zou vinden. Nu dat een dag later nog steeds niet het geval is (ben ik ongeduldig?), moet ik mezelf voortdurend aan de les van vorige week herinneren: ‘Laat de man jagen.’ Stuur niet zelf een vriendschapsverzoek. Zo werkt dat, toch?

Ik vrees dat ik ‘m nooit meer zal terugzien, maar toch ben ik blij dat ik naar dat feestje ben gegaan. Het was een mooie oefening en bij de volgende knapperd weet ik dat ik het anders moet formuleren wanneer ik duidelijk probeer te maken dat ik best wel graag een lief zou hebben.

Meer lezen van Julie?

Dagboek van een introverte dater #15: Alleen naar een feestje, hoe doe je dat?

Reageer op artikel:
Dagboek van een introverte dater #16: Een compliment in het Russisch
Sluiten